Za fundament teoretyczny REFLEXIO2025 (w relacji do Poznańska Szkoła Metodologiczna, zwłaszcza Jerzy Kmita i Anna Pałubicka) uznaję następujące narzędzia — każde w jednym zdaniu z uzasadnieniem.
Interpretacja humanistyczna (wyjaśnianie działań przez racje) — stanowi fundament, dlatego, że REFLEXIO2025 opisuje praktykę zespołową przez rekonstrukcję sensu działań, a nie przez katalog zachowań.
Rekonstrukcja racji uczestników praktyki — jest fundamentalna, dlatego, że system diagnozuje obieg uzasadnień jako realny mechanizm regulacji decyzji i współpracy.
2. Aparat norm i dyrektyw — jest fundamentem, dlatego, że pozwala ująć syndromy jako konfiguracje tego, co „obowiązuje” i „jak należy działać”, a nie jako cechy osób.
3. Społeczno-regulacyjna koncepcja kultury — stanowi podstawę, dlatego, że przenosi ciężar wyjaśniania z jednostek na układ reguł, który organizuje praktykę w zespole.
4. Reguły sensowności (co uchodzi za „poprawne”) — są kluczowe, dlatego, że REFLEXIO2025 bada, które racje przechodzą jako uprawnione, a które są unieważniane.
5. Rozróżnienie: opis stanu rzeczy – wartości – decyzja — jest fundamentem, dlatego, że zapewnia rygor przejścia od rozpoznania do działania i umożliwia korektę decyzji przez opis.
6. Rozróżnienie: uzasadnienie ex ante i legitymizacja ex post — jest konieczne, dlatego, że pozwala odróżnić budowanie decyzji od usprawiedliwiania decyzji już domkniętej.
7. Hipoteza interpretacyjna i jej korekta — stanowi fundament, dlatego, że diagnoza w REFLEXIO2025 ma postać sprawdzalnych rekonstrukcji regulatorów praktyki, a nie swobodnych interpretacji.
8. Weryfikacja interpretacji przez wiedzę o mechanizmach (korekta „przedmiotowa”) — jest podstawowa, dlatego, że system wymaga, aby interpretacja pozostawała sprzężona ze skutkami i zależnościami, a nie z samą narracją.
9. Wyjaśnianie funkcjonalne praktyki — jest fundamentalne, dlatego, że syndrom jest rozpoznawany po tym, co stabilizuje i co blokuje w działaniu zespołu.
10. Analiza racjonalności praktycznej — jest kluczowa, dlatego, że REFLEXIO2025 opisuje, jakie kryteria faktycznie regulują wybór działania (a nie tylko jakie kryteria są deklarowane).
11. Antypsychologizm metodologiczny — jest fundamentem, dlatego, że system ma diagnozować infrastrukturę obiegu racji, a nie „wnętrza” uczestników.
12. Antymoralizacja metodologiczna — jest podstawowa, dlatego, że utrzymuje diagnozę na poziomie mechanizmu i chroni ją przed przejściem w ocenę ludzi.
13. Perspektywa systemowa praktyki (wspólnota jako układ regulacji) — stanowi fundament, dlatego, że REFLEXIO2025 traktuje zespół jako całość regulacyjną, w której lokalne „racjonalności” mogą niszczyć korektę.
14. Analiza języka jako nośnika regulacji (kody komunikacji) — jest kluczowa, dlatego, że kody są empirycznym śladem tego, jak normy i dyrektywy wykonują się w mowie oraz jak przechwytywana bywa informacja korygująca.